Diario de Navarra

Garai arraro honen ispilu da Ruper Ordorikaren azken diskoa, 'Lurra ikutu barik' (Elkar argitaletxea). Bertan aurkezten duen kanta batek dioen bezala, Gauzak noiz hobetuko zain, Ordorikak bitartean hoberen dakiena egiten jarraitzen du, musika lasaia, iradokitzailea, argi ilunak sortzen dituena, musikaren maitale batek eginikoa. Bizi ditugun garai arraro hauen-tzat antidotoa da diska hau? Niretzat horixe da kantagintza, mundua gehixeago ulertzeko eta nire egunerokoa antolatzeko modu bat. Sasoi nahasietan bizi gara, benetan. Hamaika kantu berri biltzen ditu diskoak, ez du aski ematen antidoto bezala. Letra malenkoniatsuak dakar diskoak baina baita ere argia ematen dutenak, 'Okina' kantak munduarekin adiskidetzen zaitu, adibidez. Hala bizi duzu garai hauek, argi-ilunekin? Beharrik kantu alairen bat atera zaidan! Aldi batez sentitzen nuen burutazio ilunegiak nituela eta sensazio hori ez dut maite. Baina batzuetan ez da aukera handirik, sentitu bezala aritu behar izaten da eta bukaeran, arrazoi duzu, orekan ikusten dut diskoa. Uste dut bere argitasunarekin heldu dela. Nola bizitzen dituzu munduan ikusten ari garenak? Ba, galduta nabil alor askotan. Despiste handiarekin, hain dira handiak eta azkarrak bizi ditugun aldaketak. Bai gizarte mailan, bai harremanetan… Musikan zer esanik ez, teknologiak agintzen du sasoi honetan eta haren gibeletik ari gara, ahal bezala. Aldaketaren hasieretan gaudela uste dut. Arte lan berriak, musika zabaltzeko bide berriak…gusto aldaketa ikaragarria ekarriko dute, oraindik imajinatu ere ez dezakeguna. Azkenean, aurrera eginen dugu, gizakiak beti lortu du teknologia mendean hartzea! Musikalki oso jantziak daude hamaika abestiok, gitarrez gain bibrafonoa, kontrabaxua, perkusioa... entzuten dira. Aurreko lanetan Kubako soinuetatik ibili ondoren, Ordorika soinura itzuli zara? Nire burua ahal bezain libre utzi nahi izan dut eta badut uste horrek urrunago eraman nauela. Bi musikari ingelesekin aritu naiz -Leo Abrahams eta Jon Thorne- eta nire “betiko” baterista amerikarrarekin, Kenny Wollesen. Diskoa mamitsua dela uste dut. Zure kantak bakarrak dira, hainbeste urte ondoren genero musikal bat bihurtu zara? Hori asko esatea da, gero! Nahi baduzu, hasieratik daramatzadan konstanteak hor daude: musika zalea nauzu, era guztietako kantak maite ditut, eta niretzat musikariekin aritzea da plazer handienetakoa. Hitzak maite ditut eta hitz zehatzaren bila ibiltzen naiz orain, hasieretan bezala. CDa eta biniloa atera dituzu baina ez dago diskoa Spotifyn, Israeleri boikotarekin zerikusia dauka? Ez dago Spotifyn, ez. Ez da Israeli boikotagatik soilik, Spotifyko burua, beste asko bezala, joera ar-mamentistikoan sartuta dago inbertsore goren bezala eta horren aldarria egiten du. Gai sakona, benetan. Egunotan ikusi dut badela musikari pila boikotaren alde agertu direnak. Musikariok baditugu hamaika arrazoi errebindikaziorako, esan gabe doa… Ni berriz, orain zalantzetan nago, aitortu behar dizut. Zergatik? Spotifyk 100 milloi kantu biltzen ditu. Gure apurrak ez dio kilimarik ere egingo, beharbada. Tabernari batek galdetu zidan ia nola ipiniko zuen tabernan nire diska. Denek erabiltzen dute Spotify. Bartzelonako kazetari batek gauza bera esan zidan, bere irrati programan dena Spotify-ren bitartez zabaltzen omen du eta CD batetik aritzea lan extra handia omen zaio. Hau da, erabiltzaileek ez badute bat egiten eta alternatiba bat eraikitzeko gai ez bagara denok batera, garena baino marjinalagoak izatea lortzeko bidean jar gaitezke, besterik ez. Ez da inondik ere diru kontua, askozaz ere sakonagoa baizik. Letrei dagokionez ohi den bezala beste idazle batzuen hitzak gonbidatu dituzu bertara, baina orain-goan inoz baino hurrunago joan zara, Eklesiastesekin. Nola sortzen dira kantu hauek? Ausardia pixka batekin, egia esan. Aurretik ere esana dut eta egia da: Testamentu zaharreko itzulpen pare bat aldean izaten dut beti. Hizkuntza zehatza agertzen da bertan, guztiz esanguratsua. Behin, lagun batek emailez Eklesiasteseko itzulpen multzo bat bialdu zidan, hizkuntza ezberdinetara, eta une hartan garbi entzun nuen kantua nire baitan. Eklesiastetik hona gauza berak kezkatzen gaituzte? Mendebaldeko kulturaren barru barruko gogoetak dira, “predikatzailearen otoitza” deitzen zioten… Laister 'Hautsi da anphora' zure diskak 50 urte egingo ditu. Nola ikusten duzu gaur euskal musika? Orain estadioak betetzen dira euskaraz abestuz, horrelakorik pentsa liteke zu jotzen hasi zinenean? Munduko bazter guztietan gertatzen ari denarekin bat ikusten dut hemengo bilakaera ere. Ni hasi nintzenean “24 ordu euskaraz” edo “Bai euskarari” eta an-tzekoak ziren hemengo masa-kontzertuak. Kontzertu handi horiek garrantzia dute: inguruko guztia eragiten dutelako. Azken uda honetan beste belaunaldietako taldeak ikusteko aukera izan dut. Izugarrizko aldaketa nabaritzen dut batez ere eskenografian, eta showaren prestakuntzan. Komunikazioa kanta hutsaren bitartez ez ezik, osotasun batean planteatzen dute askok: koreografiak, espektakuluaren garrantzia! Baina, beti bezala, denetarik dago eta musikari asko eta asko ez da ia inon ageri.

Diario de Navarra

Ruper Ordorika: "Itun zaharreko itzulpen pare bat aldean izaten dut beti"

Hamaika kantu berri dakartza 'Lurra ikutu barik', musikariaren azken lanak

Comentarios

Osasuna Magna busca dar continuidad a su historia

Cambio de ciclo en el Txantrea y Oberena

El Aoiz homenajea a Koldo Cía, colaborador del club y su cronista desde hace 38 años

Sin jugadores del filial en el radar del próximo curso

La cantera de Osasuna pierde peso